Carl Legien
Biografia
W roku 1885 Legien wstąpił do SPD, a w 1886 zaangażował się w ruch związkowy. Pod jego przewodnictwem w roku 1887 powstało Zrzeszenie Tokarzy Niemiec (Vereinigung der Drechsler Deutschlands).
W roku 1889 Legien wziął udział w międzynarodowym kongresie socjalistów w Paryżu, który zakończył się powstaniem Drugiej Międzynarodówki. Od roku 1890 był przewodniczącym niemieckiej Generalnej Komisji Związków Zawodowych (Generalkommission der Gewerkschaften).
W roku 1913 został prezydentem Międzynarodowego Zrzeszenia Związków Zawodowych, a w roku 1919 przewodniczącym Powszechnego Niemieckiego Zrzeszenia Związków Zawodowych.
Po zakończeniu I wojny światowej Legien uczestniczył we wspólnej inicjatywie przedsiębiorców i robotników, tzw. Centralnej Grupy Roboczej (Zentralarbeitsgemeinschaft), gdzie był – wraz z Hugo Stinnesem – głównym twórcą porozumienia, później nazywanego Porozumieniem Stinnesa i Legiena (Stinnes-Legien-Abkommen), w którym po raz pierwszy w Niemczech oficjalnie uznano pełną wolność tworzenia i działania związków zawodowych, potwierdzoną następnie w Konstytucji Republiki Weimarskiej, oraz wprowadzono ośmiogodzinny dzień pracy.
W roku 1920 Legien zorganizował strajk generalny przeciw puczowi Kapp. W marcu 1920 roku Friedrich Ebert zaproponował mu utworzenie rządu, Legien jednak odmówił. W latach 1893–1898 oraz 1903–1920 Legien był deputowanym do Reichstagu.