Jan Ignacy Bocheński
Biografia
Jan Ignacy Bocheński urodził się w 1755 roku w Malborku. Studiował u jezuitów w Krakowie, a kapłaństwo przyjął w 1788 roku w Poznaniu. W 1789 roku został proboszczem w Wałczu, a w 1794 roku przeniesiono go do parafii w Białej.
Po latach starań o kolejne probostwa otrzymał zarząd beneficjum w Człopie i w 1797 roku objął probostwo w Pile. Jego dalsze starania o probostwo w Wieluniu doprowadziły do pozytywnego rezultatu; na skutek sprzeciwów innych księży mógł ostatecznie zatrzymać probostwa w Białej i Pile.
Jego proboszczowskie działania gospodarcze były oceniane pozytywnie przez wizytatorów. Efektem zainteresowań kulturalnych było opisanie historii niektórych rodów i miejscowości powiatu wałeckiego oraz doprowadzenie do otrzymania przez bibliotekę gimnazjum w Wałczu księgozbioru Sapiehy z Wielenią.
W 1806 roku, w sytuacji braku kandydatów na urzędy w zaborze pruskim, aktywnie włączył się w działania nowo organizowanych władz polskich w Bydgoszczy. Od końca 1807 roku urzędował w Prefekturze Departamentu Bydgoskiego, kierował sprawami oświatowymi i wyznaniowymi; dysponując dużą samodzielnością, jako członek jednoosobowego wydziału edukacyjnego, kierował sprawami szkolnictwa. Dużo uwagi poświęcał gromadzeniu środków niezbędnych do utrzymania szkół, w tym na remont budynków kolegium jezuickiego, w celu przystosowania go na siedzibę bydgoskiej szkoły departamentalnej. Wyrazem społecznej wrażliwości były ofiary na cele publiczne. Wspomagał finansowo bydgoski lazaret w 1807 r. oraz miejscowe szkolnictwo.
Jego aktywność na polu oświatowym wynikała z poglądów zgodnych z duchem idei oświeceniowych. W szkolnictwie widział najlepszy środek 'dźwignięcia narodu' z ciemnoty i upadku moralnego. Był zwolennikiem nauczania świeckiego oraz kasacji dużych majątków klasztornych w celu ich przeznaczenia na utrzymanie szkół. Postulował również nałożenie specjalnych podatków szkolnych na bogatych duchownych, kupców i rzemieślników oraz utworzenie instytutu politechnicznego, kształcącego kadrę techniczną.
W końcu 1807 roku na polecenie Antoniego Gliszczyńskiego podjął się redagowania Dziennika Doniesień Rządowych i Prywatnych Departamentu Bydgoskiego - pierwszego polskiego czasopisma w Bydgoszczy. Na łamach dziennika dawał wyraz swym oświeceniowym i patriotycznym poglądom.
W czasie wojny polsko-austriackiej w 1809 roku został internowany przez wojska austriackie, które zajmowały Bydgoszcz. 5 lutego 1810 roku został mianowany radcą powiatu wałeckiego. Zniechęcony odmową mianowania go stałym urzędnikiem Departamentu, w 1811 r. wycofał się z działalności urzędniczej. W 1812 r. pożar zniszczył jego plebanię w Białej wraz z biblioteką i częścią archiwaliów kościoła pilskiego; w pierwszych dniach sierpnia 1812 r. zmarł w Białej.