Paul Wollmann

Paul Wollmann (właśc. Peter Paul Wollmann, ur. 29 czerwca 1837 w Malborku, zm. 24 grudnia 1909 w Kolonii) był księdzem katolickim i doktorem obojga praw. Po Soborze Watykańskim I wystąpił przeciw uchwałom soboru, doprowadzając do zawirowań w Braniewie, a następnie zaangażował się w nurt starokatolicyzmu.

Urodził się w Malborku w rodzinie Bernarda i Marii z domu Kusch. Swoje pierwsze nauki pobierał w Braniewie. W 1849 rozpoczął naukę w gimnazjum w Braniewie, a po uzyskaniu matury wstąpił do seminarium duchownego. Był uczniem Andreas Menzel i Friedricha Michaelisa. Seminarium ukończył w 1860 roku, otrzymując święcenia kapłańskie. Przez krótki czas posługiwał jako wikary na parafii w Sątopach w powiecie bartoszyckim. Od 1861 kontynuował studia na uniwersytetach we Wrocławiu, Berlinie i Monachium. W 1863 na Uniwersytecie we Wrocławiu uzyskał doktorat obojga praw (ius utriusque). Od 1864 pełnił posługę wikary w Królewcu, a w 1866 został nauczycielem religii w gimnazjum w Braniewie.

Spór o dogmat o nieomylności papieża, Braunsberger Schulstreit, doprowadził do ostrego oporu wobec Vaticanum I w Braniewie. Wollmann był jednym z czterech duchownych sprzeciwiających się uchwałom soboru. Został ekskomunikowany i usunięty z urzędu; w 1872 ministerstwo zezwoliło na nauczanie religii przez innego nauczyciela. Następnie zaangażował się w ruch starokatolicki, a w 1874 starokatolicy przejęli kościół przy gimnazjum, chociaż ostatecznie zwrócono go katolickiej młodzieży gimnazjalnej. Działał także w Elblągu i Królewcu, gdzie powstały pierwsze wspólnoty starokatolickie.

1 kwietnia 1876 Wollmann został przeniesiony do Kolonii i objął stanowisko w gimnazjum im. Cesarza Wilhelma (Friedrich-Wilhelms-Gymnasium). Od tego czasu nie pełnił urzędowych funkcji kościelnych ani starokatolickich i zawarł związek małżeński. W 1890 uzyskał tytuł profesora.