Jerzy Limon
Biografia
Jerzy Limon urodził się 24 maja 1950 w Malborku. Był synem Zenona, lekarza ginekologa, i Wandy z domu Gierasimowicz, pielęgniarki. W Sopocie uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 7, a następnie ukończył I Liceum Ogólnokształcące. W 1975 r. uzyskał anglistykę na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
W latach 1975–1980 był wykładowcą literatury w Instytucie Filologii Angielskiej na UAM. W 1979 uzyskał stopień naukowy doktora. Od 1980 r. jako nauczyciel akademicki był związany z Instytutem Anglistyki Uniwersytetu Gdańskiego. W 1985 r. habilitował się na macierzystej uczelni w Poznaniu, a 20 stycznia 1993 r. otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.
W latach 1983–1993 był wicedyrektorem Instytutu Anglistyki UG, a od 1993 r. kierownikiem Zakładu Historii Literatury i Kultury Brytyjskiej UG. W Instytucie Anglistyki i Amerykanistyki UG utworzył Katedrę Sztuk Scenicznych. Wykładał w językach polskim i angielskim; gościnnie prowadził wykłady m.in. w Hunter College w Nowym Jorku, University of Delaware i University of Colorado.
Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i ZAiKS, a także krajowym korespondentem Wydziału I Filologicznego Polskiej Akademii Umiejętności. W 2016 r. został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk.
Jako fundator współtworzył i objął funkcję prezesa Fundacji Theatrum Gedanense, działającej na rzecz odbudowy Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego i organizującej coroczny teatralny Festiwal Szekspirowski. W Gdańskim Teatrze Szekspirowskim objął stanowisko dyrektora. Był współtwórcą Sopockiego Forum Integracji Nauki, Kultury i Sztuki „Sfinks”.
Był żonaty z Justyną; miał dwoje dzieci – Tomasza i Julię. Mieszkał w Wielkim Kacku.
Zmarł na skutek COVID-19 w okresie światowej pandemii tej choroby. Msza pogrzebowa została odprawiona 27 marca 2021 (w Międzynarodowy Dzień Teatru) w kościele św. Jana w Gdańsku. Jerzy Limon został pochowany na cmentarzu komunalnym w Sopocie (sektor P5/2/6).
Miał na swoim koncie ok. 10 książek, ~80 artykułów i recenzji oraz 120 haseł do Wielkiej Encyklopedii Powszechnej PWN. Współpracował z pismem literackim „Migotania, przejaśnienia”.
W dorobku tłumaczeniowym współpracował z Władysławem Zawistowskim przy tłumaczeniu dramatów Williama Shakespeare’a: Antoniusza i Kleopatrę (1992) oraz Trojlusa i Kressydy (1990).