Erich Abraham
Biografia
Erich Abraham urodził się 27 marca 1895 roku w Marienburgu. Po wybuchu I wojny światowej zgłosił się na ochotnika do wojska i służył w 152. pułku piechoty, początkowo jako szeregowy, a następnie jako podoficer. W 1915 roku awansował na sierżanta kandydata na oficera i przeniesiony został do 341. pułku piechoty, gdzie dowodził plutonem, a następnie był zastępcą dowódcy kompanii. W 1916 roku pełnił funkcję zastępcy adiutanta 1 batalionu, a następnie w 3 batalionie i ostatecznie został adiutantem. W 1917 roku objął stanowisko oficera dyżurnego w kwaterze głównej 341 pułku, a w 1918 roku przeniesiony został do sztabu 86. Dywizji Piechoty, gdzie pełnił funkcję oficera służbowego do końca wojny.
Po zakończeniu konfliktu wstąpił do Freikorpsu i Reichswehry, a po zwolnieniu z wojska w 1920 roku do policji porządkowej w Szczecinie. Po ukończeniu szkół policyjnych awansował, a w 1934 roku został naczelnikiem Departamentu IIa w Komendzie Policji Porządkowej Brandenburgii. 15 września 1935 roku wstąpił do Wehrmachtu, zachowując dotychczasowy stopień policyjny, i objął natychmiast dowództwo kompanii w 18 pp, a później w 105 pp. W 1937 roku dowodził 1 batalionem tego pułku, funkcję tę pełnił do wybuchu II wojny światowej.
Po wybuchu wojny jego batalion przeniesiony zostały na Zachód i nie brał udziału w walkach w Polsce. W listopadzie 1939 objął dowództwo 2. batalionu 266. pułku piechoty, a w marcu 1940 dowodził 230. pułkiem piechoty i wziął udział w kampanii francuskiej. Wiosną 1941 pułk został przerzucony na Bałkany, a następnie na front w ZSRR. W marcu 1942 przekazał dowództwo pułku i powrócił do rezerwy, ponownie objął dowództwo w czerwcu 1942, a pod koniec 1942 bronił po Stalingradzie. W styczniu 1943 objął stanowisko komendanta II szkoły oficerskiej piechoty w Wiener Neustadt i ukończył kurs dowódców dywizji w Berlinie. 1 kwietnia 1943 objął dowództwo 76. Dywizji Piechoty i prowadził ją na froncie wschodnim, wyróżniając się na przyczółku nad rzeką Latka pod Odessa. W sierpniu 1944 objął obowiązki dowódcy rumuńskiego IV Korpusu Armijnego, a następnie kierował grupą korpusową Abraham, składającą się z 76. Dywizji Piechoty i węgierskiej 2. Zapasowej Dywizji Piechoty, aż do października 1944. Po krótkiej przerwie powrócił na front, prowadził ponownie 76. Dywizję Piechoty oraz grupę korpusową Abraham do końca wojny, a następnie objął obowiązki dowódcy LXIII Korpusu Armijnego w Zagłębiu Ruhry. W dniu 8 maja 1945 roku dostał się do niewoli amerykańskiej, z której został zwolniony 17 sierpnia 1947 roku. Po wyjściu z obozu zamieszkał w Wiesbaden, gdzie zmarł.
W czasie służby odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu (26.06.1944), Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (13.11.1942), Złotym Krzyżem Niemieckim (07.03.1942) i Komandorem Ordery Korony Rumunii (22.06.1942), a także Odznaką Szturmowa Piechoty (03.06.1943).